Warning: include(header_rest.php): failed to open stream: No such file or directory in /home/klient.dhosting.pl/pmpcg/artnewsletter.pl/public_html/artykuly/6/4.php on line 32

Warning: include(header_rest.php): failed to open stream: No such file or directory in /home/klient.dhosting.pl/pmpcg/artnewsletter.pl/public_html/artykuly/6/4.php on line 32

Warning: include(): Failed opening 'header_rest.php' for inclusion (include_path='.:/usr/local/php/5.6/5.6.29-dh1/lib/php') in /home/klient.dhosting.pl/pmpcg/artnewsletter.pl/public_html/artykuly/6/4.php on line 32

Czynniki wpływające na skuteczność krioprezerwacji

zarodków metodą witryfikacji




Autor:
Mgr Igor Bołkun
Embriolog kliniczny (clinical embryologist ESHRE). Członek Krajowej Izby Diagnostów Laboratoryjnych oraz Polskiego Towarzystwa Medycyny Rozrodu i Europejskiego Towarzystwa Medycyny Rozrodu i Embriologii. Obecnie związany z Kliniką Leczenia Niepłodności, Ginekologii i Położnictwa BOCIAN.


Obecnie stosowane protokoły kontrolowanej hiperstymulacji jajnikowej zazwyczaj prowadzą do uzyskania dodatkowych zarodków w laboratorium IVF. Nadliczbowe embriony poddawane są procedurze krioprezerwacji pozwalającej na przechowanie w ciekłym azocie do momentu kolejnego transferu zarodków. Konieczność mrożenia powstaje również wtedy, gdy z powodu niesprzyjających okoliczności klinicznych zaniechuje się podawania uzyskanych zarodków. Obserwuje się także tendencje do transferowania jednego embrionu w stadium rozwojowym blastocysty (ang. SET- single embryo transfer), mającej pewniejszy potencjał implantacyjny. Pozwala to na zmniejszenie prawdopodobieństwa powstania ciąży mnogiej lecz wymusza dłuższą hodowlę oraz mrożenie w minimum piątej dobie hodowli. W związku z tym rośnie też zapotrzebowanie na procedury o jak najwyższym poziomie skuteczności mrożenia i rozmrażania zarodków w różnym stadium rozwojowym.

W pracowniach kriogenicznych laboratoriów IVF stosowane są standardowo dwie metody zamrażania: protokół wolnego schładzania oraz witryfikacja. Pierwsza z tych metod polega na stopniowym obniżaniu temperatury zarodka, odpowiednio wysyconego związkami krioprotekcyjnymi, w celu uniknięcia powstawania kryształów lodu wewnątrz komórek. Procedura ta, mimo dostatecznej skuteczności, jest dość pracochłonna i długotrwała, przez co kłopotliwa przy większych ilościach zarodków. Druga z metod opiera się na jak najszybszym doprowadzeniu do temperatur kriogenicznych przez wprowadzenie do ciekłego azotu (-190oC) przygotowanych do przechowania embrionów. Dzięki obecności odpowiedniego stężenia krioprotektantów, medium wraz zawieszonymi zarodkami przekształca się tu z formy ciekłej w formę szklistą z pominięciem skrystalizowanej fazy stałej i co za tym idzie bez strukturalnej reorganizacji płynu. Stan taki możliwy jest do osiągnięcia przy zastosowaniu wysokich prędkości schładzania. Duże znaczenie w tym przypadku ma również wykorzystany rodzaj nośników, w których umieszczane są zarodki oraz lepkość mrożonego medium. Odpowiedni materiał wykonania systemu powinien mieć możliwie wysoką przewodność cieplną. Zmniejszenie objętości witryfikowanej cieczy pozwala na błyskawiczne osiągnięcie pożądanej temperatury oraz na uniknięcie tworzenia się dużej ilości oparów azotu separujących próbkę od ciekłego gazu. Producenci systemów witryfikacyjnych wprowadzają coraz to doskonalsze nośniki umożliwiające mrożenie mikroobjętościowe pozwalające na podwyższenie prędkości schładzania mieszaniny powyżej kilkudziesięciu tysięcy stopni na minutę. Z drugiej strony niewielkie objętości cieczy dają możliwość szybkiego „ogrzewania” zarodków podczas rozmrażania. Prędkość doprowadzenia zdeponowanych zarodków do 36oC przy tej procedurze jest bardzo istotna. W tym przypadku również istnieje prawdopodobieństwo powstania kryształów lodu i jest tym większe im dłuższy jest czas trwania ujemnych temperatur pośrednich między kriogeniczną a 0oC. Zaistnienie niekorzystnej krystalizacji wewnątrz i zewnątrzkomórkowej wody, zarówno w procedurze mrożenia i rozmrożenia, jest zależne od lepkości medium jak i od ilości wody w obu przestrzeniach. Lepkość płynu zwiększana jest przez dodatek różnego rodzaju makromolekuł, natomiast zawartość wody zmniejszana jest przez odpowiednie stężenia związków krioprotekcyjnych mających działanie odwadniające. Niekiedy problemem jest dostateczne odwodnienie zarodków będących w stadium blastocysty ze względu na specyficzną organizację komórek tworzących jamę wypełnioną płynem fizjologicznym. W tej sytuacji pomocna jest procedura wymuszonego zapadania jamy embrionu (ang. artificial shrinkage). W laboratoriach do tego celu stosuje się punkcję trofektodermy mikropipetą standardowo używaną do mikroiniekcji bądź też nacięcie połączenia międzykomórkowego zewnętrznej warstwy promieniem lasera. Według najnowszych doniesień taki tryb postępowania jest zalecany szczególnie podczas mrożenia zarodków o wysokim stopniu ekspansji blastoceli.

Optymalizacja procedury witryfikacji pozwala na osiągnięcie wysokiego stopnia przeżywalności poddawanych mrożeniu zarodków (ok. 98 %). Właściwie dobrany protokół postępowania praktycznie nie zmienia potencjału implantacyjnego. Dzięki temu odsetek ciąż uzyskanych z embrionów krioprezerwowanych jest coraz bliższy temu jaki obserwuje się przy transferach świeżych zarodków, a powyższa metoda mrożenia staje się nieodłączną częścią programu leczenia niepłodności.


Warning: include(footer.php): failed to open stream: No such file or directory in /home/klient.dhosting.pl/pmpcg/artnewsletter.pl/public_html/artykuly/6/4.php on line 57

Warning: include(footer.php): failed to open stream: No such file or directory in /home/klient.dhosting.pl/pmpcg/artnewsletter.pl/public_html/artykuly/6/4.php on line 57

Warning: include(): Failed opening 'footer.php' for inclusion (include_path='.:/usr/local/php/5.6/5.6.29-dh1/lib/php') in /home/klient.dhosting.pl/pmpcg/artnewsletter.pl/public_html/artykuly/6/4.php on line 57